Taravel puzzelt bij Anderlecht: Brugse tik duwt richting vaste elf

Twee maanden na zijn start bij Anderlecht lijkt Jérémy Taravel minder te experimenteren. De zware les tegen Club Brugge werkte als een kantelpunt: plots tekenen de contouren van een vaste basisploeg zich af. Alleen blijft de vraag hoeveel ruimte er nog is voor twijfelgevallen.

Uitproberen moest, keuzes dringen zich op

Taravel kwam bij RSC Anderlecht terecht in een context waarin hij snel moest schakelen. Volgens verschillende media dwingt de nasleep van de passage van Olivier Renard hem om creatief om te springen met een kern die duidelijke gaten vertoont: er zijn geen snelle, creatieve wingers die “RSCA-waardig” ogen, er is geen betrouwbare centrumspits en centraal achterin is het bijzonder dun bezet.

In die zoektocht bleek één ingreep meteen raak. Thorgan Hazard werd door Taravel als valse negen uitgespeeld en dat wordt intern gezien als zijn meest geslaagde zet tot dusver. Hazard was al belangrijk, maar door die positiewissel kwam zijn invloed nog nadrukkelijker naar voren. Het is een oplossing die tegelijk iets zegt over de nood: Anderlecht zoekt voorin niet alleen goals, maar vooral houvast en slimme bezetting van ruimtes.

Wie schuift door, wie valt uit de boot?

Achterin kregen Lucas Hey en Mihajlo Ilic hun kans, zonder die echt te grijpen. De conclusie is hard: ze wegen te licht voor het niveau dat Anderlecht nastreeft. Tegelijk is Marco Kana opnieuw fit, waardoor hij snel zijn plek kan opeisen. Op het middenveld werd dan weer duidelijk dat Paars-Wit in topmatchen niet “voluit” aanvallend kan spelen. Met de aanwezige profielen lijkt omschakelen de meest logische route.

Ook op de flank is er beweging. Killian Sardella dreigt zijn basisplaats te verliezen zodra Ilay Camara fit is. Sardella kan in vorm basiswaardig zijn, alleen blijft die vorm al een tijd uit. Camara is dan weer een verhaal op zich: vaker geblesseerd dan beschikbaar. Met de bekerfinale tegen Union SG binnen een maand, lijkt de druk om snel een vaste elf te vinden alleen maar groter. Spelers als Kana en Stroeykens moeten ritme opdoen, en de invalbeurt van ‘Super Mario’ tegen Club Brugge gaf alvast een sprankel hoop.

Als iedereen fit raakt, tekent zich een mogelijke basis af met Coosemans in doel en een defensie met Camara, Kana, Diarra en Augustinsson. Daarvoor rekent Taravel op Saliba, De Cat en Stroeykens: een trio met dynamiek, duelkracht en loopvermogen, minder op finesse. Vooraan blijft Cvetkovic een zekerheid, naast Saliba één van de weinige geslaagde transfers van Renard. Hazard fungeert als valse negen, terwijl Degreef rechts moet invullen, zelfs al is dat niet zijn ideale positie. Huerta en Sikan lijken terug te keren als luxe-invallers, en ook Bertaccini kijkt vooral richting een rol als invaller.

Dit artikel en bijbehorende afbeelding werden gegenereerd met behulp van AI. VoetbalFocus hanteert een redactioneel systeem op basis van informatie uit betrouwbare bronnen.